Probeer niet alleen maar te vegeteren, leef!Trefwoorden: Hoe kan ik mezelf nou in vier woorden omschrijven als ik al 42 jaar bezig ben om erachter te komen wie ik ben?
Meer over Karin
Column van Karin
Nog één slokje
Februari 2006
Het is februari, er ligt sneeuw en het is ijskoud in Berlijn. En dat is jammer, want het programma moet een lenteachtige uitstraling hebben. Mijn dikke jack met bontkraag heb ik thuisgelaten. Met een niet al te dikke jas en thermosokken en -ondergoed krijg ik het heus niet koud. Tijdens de lunch heb ik een sms-je van de redactie gekregen met het verzoek of we foto's willen maken voor de publiciteit van het programma. Iets vakantieachtigs, op een terrasje of zo. Op een terrasje? Hebben ze wel door dat het hier min twee graden is en dat het sneeuwt?
¹s Middags mag ik een babyblauwe Trabant besturen. Marcus, een iets te vriendelijke dertiger, vertelt me geduldig hoe de auto werkt. Hij zal voor me uit rijden in zijn eigen Trabant. Door een krakerige walkietalkie wijst hij me de ene na de andere bezienswaardigheid. Alsof je tijd hebt om tijdens het besturen van een Trabant naar dit soort informatie te luisteren. De eerste en derde versnelling zitten zo dicht bij elkaar dat ik steeds in zijn drie wegrijd, hortend en stotend. In gedachten hoor ik de rest van de ploeg grinniken als ik tot drie keer toe bij het wegrijden de auto in zijn achteruit heb staan.
Die avond moeten we nog één tip filmen. De Weinerei, een café waar je bij binnenkomst voor één euro een glas koopt. Vervolgens drink en eet je de hele avond en bepaal je zelf hoeveel geld je in de pot doet. Het is echt een geweldige kroeg. Het eten ziet er overheerlijk uit, je kunt kiezen uit talloze soorten wijn en andere dranken en de sfeer is zeer ontspannen. Maar het filmen is in zo'n drukke kroeg wel erg lastig. Mensen botsen tegen de camera of lopen door het shot. Voor mij is dat niet zo erg. Gewillig voldoe ik aan de verzoeken om voor het shot nog één keer in te schenken en een slok te nemen. En datzelfde nog een keer terwijl ik aan de andere kant van de kroeg sta. Een slokje voor het totaalshot en nog een slokje close. Braaf drink ik nog wat wijn. De moeilijkste opdracht komt aan het eind. De camera staat al buiten en ik moet de kroeg uit komen en vertellen wat ik ervan vond. Ik voel me net een puber die na een avondje stappen thuiskomt en tegenover de wachtende ouders een zo nuchter mogelijke indruk probeert te maken. Niet met dubbele tong praten, niet te jolig doen en recht lopen.
Om kwart voor twaaf zijn we terug in het hotel. Liz beslist dat we om half acht morgen aan het ontbijt moeten zitten, zodat we om half negen kunnen filmen. Dan moet ik er om half negen dus uitzien alsof ik niet te kort heb geslapen en iets te veel wijntjes heb gedronken. Hoe doen andere presentatoren dat?
Tekst: Karin de Groot (Ook verschenen in KRO Studio Magazine)
| Vragen / opmerkingen of wilt u gewoon iets kwijt voor of over deze site? Mail de redactie van KRO Citytrips! |