Probeer niet alleen maar te vegeteren, leef!Trefwoorden: Hoe kan ik mezelf nou in vier woorden omschrijven als ik al 42 jaar bezig ben om erachter te komen wie ik ben?
Meer over Karin
Karin over Lissabon
Regen maakt dik
Woensdag 5 april, 11.00 uur
En daar zit ik dan, in een te klein koffietentje met te veel mensen, tl-licht, formica tafeltjes, de televisie aan. Buiten stortregent het, en het lijkt wel alsof iedereen hier schuilt. Ton, Ton, Harm-Ydo en Doreth zijn bij een aquaduct aan het draaien. Nou ja, draaien, waarschijnlijk zitten ze net als ik te schuilen.
Aangezien ik niet bij het filmen van het aquaduct hoef te zijn, ben ik op pad gestuurd om cadeautjes voor Doreth te kopen. Zij is morgen jarig. Ik heb, tussen de buien door, een tas en een mooie schaal gescoord en nu wil ik terug naar het hotel om daar te wachten tot we de volgende tip gaan filmen.
Ik zal thuis gaan lunchen bij de Portugese Ana. Haar moeder en dochters zullen er ook zijn.
Toen ik een jaar of achttien was, heb ik twee weken bij een Portugese familie gelogeerd en ik weet uit ervaring dat het eten overdadig zal zijn.
Ik mag dus wel uitkijken, want in iedere koffietent waar ik ga schuilen voor de regen, bezwijk ik voor een overheerlijk pastéis of een andere Portugese lekkernij. Regen maakt dik.
Er zijn geen taxi’s te krijgen en ik heb ook geen paraplu. Als het blijft regenen kan ik aan de man achter de bar vragen of hij een vuilniszak voor me heeft. Ik heb net bij de drankleverancier gezien hoe je daar een geweldige poncho met capuchon van kunt maken.
11.45 uur
Terug in het hotel. Ik heb volkomen voor gek gelopen met mijn ‘I love Lisboa-paraplu’, die ik bij een stalletje op straat had gekocht. Ik liep droog tot de eerste windvlaag. Toen klapte hij om, en moest ik de rest van de weg met een halve paraplu doen.
Met mijn ene hand ben ik nu aan het schrijven en met de andere föhn ik mijn jas droog. Ana zal me misschien nog wel met een natte jas binnenlaten, maar voor de continuïteit van het programma kan ik niet van het ene op het andere moment in een kletsnatte jas lopen. Je zult zien dat straks de zon schijnt.
18.35 uur
De zon scheen toen we bij Ana aankwamen, het was maar goed dat ik een droog geföhnde jas had. En nee, ik hoef de rest van de dag niet meer te eten. Het was heerlijk.
Ach, misschien alleen nog een heel klein pastéisje?
Tekst: Karin de Groot (Ook verschenen in KRO Studio Magazine)
| Vragen / opmerkingen of wilt u gewoon iets kwijt voor of over deze site? Mail de redactie van KRO Citytrips! |