Probeer niet alleen maar te vegeteren, leef!Trefwoorden: Hoe kan ik mezelf nou in vier woorden omschrijven als ik al 42 jaar bezig ben om erachter te komen wie ik ben?
Meer over Karin
Column van Karin
In de vuurlinie
Vrijdag 31 maart 2006
Vanmorgen in Parijs aangekomen. De taxi die me van het vliegveld naar mijn hotel brengt, stopt op een hoek van de Boulevard Saint Michel en ik krijg van de taxichauffeur te horen dat hij niet verder gaat en dat mijn hotel 'daar' ergens is. De straat die hij aanwijst, is afgezet met grote hekken.
Er staan gepantserde bussen en bewapende ME'ers. Vlak voordat de taxi wegrijdt, probeert de chauffeur me nog gerust te stellen. 'Het is geen oorlog, hoor. Het zijn maar studentjes.' De studentjes zijn al dagen aan het demonstreren. Maar deze avond wordt extra onrust verwacht, omdat Chirac bekend gaat maken of hij de wet die het gemakkelijker maakt om jongeren te ontslaan, gaat ondertekenen of niet. Ons hotel ligt toevallig tegen de universiteit, de Sorbonne, aan. Bij de receptie zijn mensen aan het uitchecken, ze vinden het hier te eng en te gevaarlijk in deze belegerde vesting.
Terwijl wij de prachtige onbekende kant van Parijs filmen, zien we constant colonnes politiewagens met loeiende sirenes. Op het moment dat de besnorde eigenaar van een bistrot à vin mijn voeten kust en me na één glas wijn ten huwelijk vraagt, maakt Chirac bekend dat hij de wet gaat ondertekenen. Ik krijg een sms¹je van thuis met het nieuws dat er rellen verwacht worden. Het is allemaal zo moeilijk voor te stellen op deze plek waar iedereen aardig is en vriendelijk lacht.
Op weg naar het hotel zet de taxichauffeur ons halverwege uit zijn auto en zegt dat we verder met de metro moeten, omdat de bruggen over de Seine zijn afgezet.
We krijgen pas het gevoel dat er echt iets mis is, wanneer we bij ons in de straat ME'ers in volledig gevechtstenue naar de Boulevard Saint Michel zien rennen, 150 meter van ons hotel. Een grote groep jongeren heeft zich hier verzameld, ze gooien vuurwerk en rookbommen, ze schreeuwen. Het voelt alsof het nu ieder moment echt uit de hand kan lopen. Wij gaan naar binnen.
En daar zit ik nu in mijn hotelkamer met bloemetjesbehang, terwijl ik in de verte de menigte hoor. Ik ben blij dat ik de ME'ers buiten steeds vriendelijk heb gegroet. Als ik morgen in een rel terechtkom, hoop ik dat ze me herkennen. 'Kijk, dat is die vrouw die altijd zo vriendelijk gedag zegt. Laat haar maar lopen.'
Zaterdag 1 april 2006
Acht uur 's ochtends. Het was een rustige nacht. De volgende demonstraties worden pas dinsdag weer verwacht.
Tekst: Karin de Groot (Ook verschenen in KRO Studio Magazine)
| Vragen / opmerkingen of wilt u gewoon iets kwijt voor of over deze site? Mail de redactie van KRO Citytrips! |