Probeer niet alleen maar te vegeteren, leef!Trefwoorden: Hoe kan ik mezelf nou in vier woorden omschrijven als ik al 42 jaar bezig ben om erachter te komen wie ik ben?
Meer over Karin
Column van Karin
Rome, woensdag 8 maart 2006
Iedere keer als ik er weer aan denk voel ik een golf van misselijkheid in mijn maag. Ik heb al even op mijn bed gelegen, maar liggend en met mijn ogen dicht wordt het erger.
We gingen vanavond filmen in een typisch Romeins restaurant, met op de kaart ook typisch Romeinse gerechten. We hadden iets gehoord over varkensstaarten en kalfstongen. De eigenaar is zeer vereerd en vooral zenuwachtig. Hij praat honderduit, Angelique vertaalt globaal en ik heb geen idee wat hij allemaal vertelt. Aan het eind van het interview vraag ik hem wat hij mij adviseert om te nemen. Er komt iets onverstaanbaars. Angelique heeft volgens mij ook geen idee en laat de vertaling achterwege. Ik bestel.
Pas als de goeie man weg is, pak ik de menukaart erbij. Wat zei hij nou? Ik loop de kaart na en probeer het woord te herkennen. Zou ik werkelijk ‘kalfsdarmen’ hebben besteld?
Op het moment dat hij met een grote dampende schaal naast me staat, weet ik het zeker. Dit moeten inderdaad kalfsdarmen zijn. Drijvend in een rode saus liggen witte, kronkelende, flubberige dingen. De eigenaar kijkt me trots en verwachtignsvol aan. Ik kijk naar de tafeltjes naast me. Alle ogen zijn op mij gericht. Ze knikken me toe en ze lachen. ‘Toe maar, neem maar een hapje’, hoor ik ze denken. Op mijn vraag of ze ook een beetje willen, zeggen zonder aarzeling ‘nee’.
Ik probeer er niet bij na te denken dat het kalfsdarmen zijn. Met mijn ogen dicht neem ik een hapje. De substantie is een beetje leverachtig, zacht en niet taai zoals ik had verwacht. Ik ben verrast, het is niet vies. Het smaakt zelfs prima. Ik vraag aan de rest van de ploeg of ze ook willen proeven. ‘Brrr, nee dank je’, is het standaard antwoord. Maar of ik nog wel even een hapje wil nemen voor in het shot. Ik neem nog wat. En ook nog een hap voor een close-shot en nog één voor het totaal. Hele kleine hapjes, dat wel, want hoe meer je er van eet, hoe moeilijker het is om er niet aan te denken dat het darmen zijn.
Als we klaar zijn met fimen heeft de eigenaar een verrassing voor ons. Hij heeft al zijn specialiteiten voor ons gekookt. Of we bljven eten. En tegen zoveel gastvijheid kun je geen ‘nee’ zeggen. Ik zie Liz, Ton, Ton en Angelique wit wegtrekken.
Tekst: Karin de Groot
| Vragen / opmerkingen of wilt u gewoon iets kwijt voor of over deze site? Mail de redactie van KRO Citytrips! |