Probeer niet alleen maar te vegeteren, leef!Trefwoorden: Hoe kan ik mezelf nou in vier woorden omschrijven als ik al 42 jaar bezig ben om erachter te komen wie ik ben?
Meer over Karin
Column van Karin
Genieten
Stockholm, maart 2006
Zo'n vol schema als tijdens deze reis heb ik nog niet eerder meegemaakt. En dan te bedenken dat we allemaal pilletjes slikken. Nee, geen gevaarlijke pilletjes. We zijn allemaal grieperig en Liz deelt bij het ontbijt roze pijnstillers uit alsof het snoepjes zijn. Tijdens de lunch krijgen we weer allemaal een dosis en zo houden we onszelf op de been. Ik had vannacht in het hotel overigens een buurman die zo hard snurkte, dat ik ook wel een slaappilletje had willen hebben, maar ik heb mezelf ooit beloofd dat ik daar nooit aan zou beginnen. Het alternatief: wakker liggen en luisteren naar dat luide geronk. Ik heb ooit gehoord dat snurkers tachtig tot honderd decibel kunnen produceren, het geluid van een drilboor.
We racen door Stockholm, nou ja, het is meer glibberen, want het blijft maar sneeuwen. En het is koud, maar voor het eerst van mijn leven vind ik dat niet erg. Het is hier zo mooi en de mensen zijn zo aardig, dat weegt ruimschoots op tegen de kou.
We hebben haast. We laten Tommy Gustafson, de oud-olympisch kampioen schaatsen, na het interview achter zonder nog uitgebreid koffie met hem te drinken. Het voelt onaardig, maar we moeten naar een veiling van huisraad.
Daar mag ik alleen bieden op leuke dingen die ik zie bij de eerste honderd nummers, want we kunnen maar een uur blijven. We moeten door naar een ijshockeywedstrijd, waarvan we alleen de eerste helft zien. De metrostations van Stockholm wachten en we moeten nog allerlei typisch Zweedse gerechten filmen.
Pas de laatste dag heb ik vrij. Ik pak snel mijn koffer en heb nog tijd om even door een Zweedse straat te lopen. De meeste winkels zijn nog dicht en de straat is niet bijzonder, gewoon de straat die toevallig het dichtst bij het hotel ligt.
Maar ik ben vrij. Ik kan zelf kiezen of ik nog ergens koffie ga drinken of gewoon een beetje wil slenteren. Ik hoef me nergens meer op voor te bereiden, want we zijn klaar met filmen. En alle mooie dingen die ik zie zijn er alleen voor mijn ogen.
Ik geniet. Stockholmers vegen hun stoepje en staan met elkaar te kletsen op straat. Veel designwinkels, koffietentjes en prachtige huizen in allerlei kleuren. Het is net of ik nu voor het eerst besef dat ik hier echt ben, alsof ik het nu pas echt voel.
Ik ben in Stockholm! Wat geweldig!
Tekst: Karin de Groot (Ook verschenen in KRO Studio Magazine)
| Vragen / opmerkingen of wilt u gewoon iets kwijt voor of over deze site? Mail de redactie van KRO Citytrips! |